hay amk her hafta kendi ellerimle cafesine yatırıyom bütün paramı zaten dönmesine dolaşmasına gerek bile kalmıyo O.O
Her geçen zaman sevdiklerimi kaybediyorum ilk önce amcam felç oldu hiç bişeyin bilincinde değil eskisi gibi benimle gezmiyo gezemiyo birlikte çatlayana kadar dışarlarda yemek yemiyoruz yiyemiyoruz eğlenemiyoruz böyle yaşamaya çalışıyor ardından dedemi kaybettim hayatımın en değerlilerinden dedem. Can kızım dediği kişiyi yani beni bırakıp gitti ve bu yılda kardeşimi çocukluk arkadaşımı canımı korayımı kaybettim neden ben diye isyan etmek istemiyorum ama neden ben amk? hep kaybeden olmak zorunda mıyım? onları kaybetmek yerine ben kaybolsaydım daha az acı çekerdim diye düşünüyorum. Siz siz olun hayatınızda kimseyi canınızdan çok sevmeyin yalnız olduğunuzu farkettiğiniz de isyan etmek yerine tekrar bi düşünün kaybedecek acı çekecek kiminiz var? Bence en iyisi..
ben sana dedim
sen dinlemedin
oyunlara geldin aaaah
ananı niyolay ye ye
ananı niyolay ye ye
ananı yiyolar
ananı yiyolar
ananı yiyolar ye ye
Koray hayattayken olmadığı kadar şimdi daha çok yanımda sanki herkes ondan söz ediyor sanki hepsi benim canımı acıtmak için anlaşmış şaka gibi.. Bugün kuaföre gittim neyse sıra bekliyorum aah 18 yaşında bi çocuk öldü hep görünce muhabbet ederdik çok iyi çocuktu falan dedi anladım kardeşimden bahsettiklerini dayanamadım Koraydan mı bahsediyorsunuz? dedim. Evet ondan dedi kadın.. Sen nerden tanıyosun der gibi bi bakışı vardı bizde aynı mahalledeyiz birlikte büyüdük dedim ama nasıl dedim bir ben bir Allah bilir ağlamamak için kendimi zor tuttum. İçimde ki boşluk zaman geçtikçe fazla olmaya başlıyor sanki.
Ulan yine az önce Koraydan muhabbet açıldı bize gelirdi pijamalarını giyip daha ilkokula gidiyoruz o zamanlar abime ödevimi yapamadım Burak abi yardım etsene der abim yapar oda etrafa bakınırdı saf saf, televizyon falan izlerdik sırf bize gelmek için ödevleri bahane ederdi her gün, gülümserim aklıma geldikçe :) Ciddi ciddi dibe battım gibi geliyor aklıma geldiği an gözlerimden yaşlar süzülüyo zaten gün içinde hiç aklımdan çıkmıyoki bi anda durgunlaşıyorum gece başımı yastığa koyduğum zamanları hiç söylemiyorum bile abi şu içimdeki boşluk, acı geçicek mi? bi söyleyin nolursunuz canım nasıl yanıyo belli değil daha acım yeni diyemi bilmiyorum tek bildiğim en dipte olduğum..
Bugün Koraysız geçen 4. gün acaba bizi görüyor mudur? Annem bugün yiyecek bir şeyler yaptı koraylara gelenler için bende anneme yardım etmek için aldım bi tepsiyi gidiyoruz eve neyse mutfağa bıraktık falan kardeşimin annesi geldi çökmüş halde oğlu ölmüş kolay değil anneme sarıldı teşekkür etti sonra bana öyle bi baktı ki çenemden tuttu Büşra dedi gözleri dolu dolu cevap veremedim gülümsemeye çalıştım olmadı 1 saniye daha bakışsak ikimizde ağlayacaktık ben çevirdim kafamı ağlaya ağlaya eve döndüm canım çok yandı annesi daha fazla üzülmesin diye belli etmek istemedim onun bakışı bak koray gitti birlikte büyüdünüz kardeş gibiydiniz benim nasıl canım yanıyor bir bilsen ve daha bir sürü şey der gibiydi 5 saniye içinde hepsini gördüm gözlerinde hatırladı ikimizinde çocukluğunu.. Her geçen gün acım azalır zannederken iyice canım yanıyor ne yapacağımı hiç bilmiyorum.. Bir sorum var; Orada bekliyor mu beni bütün gidenler? Bulabilecek miyim “kaybettiklerimi”
Olur mu, aksine hiç incitmek istememişsiniz
Lan bi’ gidin, yalanlarınız boyunuzu aşmış sizin !
Lan bi gidin SİKTİRİN GİDİN !
Bugün kardeşim dediğim insanın ölümünün üstünden 3 gün geçti daha çok yeni 23 Haziran 2012 bu tarihi ömrüm boyunca unutmycam sabah kalktığımda daha yataktayken aldığım ölüm haberi hiç aklımdan çıkmıycak şimdi bunu okursanız sikimin salağı daha 3 gün olmuş net başında oturmuş bunlarımı yazıyosun derseniz yapcak başka hiçbişeyim yok canım yanıyo ve anlatıcak kimsek yok olsa bile dinlediklerinden pek emin değilim açıkcası. İçimi birilerine dökmeye ihtiyacım var hala inanmıyorum öldüğüne orası ayrı tabi.. Geçen günlerde bi arkadaşım hayatında hiç acıların oldumu demişti bende ona; dedemin ölümü ve amcamın felç oluşu benim en büyük acılarımdı dedim ama Korayın ölümü yani kardeşim birlikte büyüdüğüm insanın ölümü benim en büyük acım oldu derinden etkiledi. Küçükken hiç ayrılmayışlarımız sırf onun için bebeklerimden vazgeçip arabalarla oynamışlığım bile oldu. Arabalara çok meraklıydı ölümüde trafik kazasından olmuştu zaten bana komşu kızı derdi mesajlaşırdık ona mesaj atmayınca çok kızardı tripler atardı bende uyuz olurdum of Koraydan bıktım derdim ama şimdi öylemi neyse işte yazmak geldi içimden yazdım kimse okumasa da buraya yazdığımda kendimi biraz iyi hissediyorum sanırım…
